"φτερούγες του σύμπαντος"

Ο συγγραφέας-ποιητής Γιώργος Μπαρμπέρης στο δήμο Ηλιούπολης Για το βιβλίο του Γιώργου Μπαρμπέρη "ηδονικές συναντήσεις" εδώ Από τις "Ενδοφλέβιες διαδρομές" Τα χέρια σου Τα χέρια σου φτερούγες του σύμπαντος απολήξεις γαλαξιών τα χέρια σου εύθραυστες κορυφές από εύφορα στάχυα σάρκινες υδρορροές αιμοφόρα στρώματα υπόγειων παραδείσων τα χέρια σου αιωρούμενες σπίθες πανάρχαιων εστιών φωτεινά μονοπάτια κλίμακες αισθημάτων προς το άπειρο το πέρα το παντού το άχρονο. Η άλλη Άνοιξη Εσύ μου μιλάς για την Άνοιξη, για τον καταιγισμό των χρωμάτων στα πολύμορφα κεφαλάκια των λουλουδιών. "Μια πολύχρωμη πεταλούδα στάθηκε πάνω σε μια κόκκινη παπαρούνα". Εγώ προσπαθώ να χαμογελάσω ενθαρρύνοντας τον ενθουσιασμό σου. Με τι τρόπο θα μπορούσα, χωρίς να ταράξω την εκστατική γαλήνη σου, χωρίς η φωνή μου να φανεί ανάρμοστη μέσα στην ευωδιαστή πλημύρα της Άνοιξης, να σου πω απλά, πως για μένα κάθε κόκκινη παπαρούνα είναι μια ματωμένη καρδιά, κάθε στάχυ γερμένο είν' ένα γερμένο κεφάλι και πως οι κόρες των ματιών μου θα καθρεφτίζουν πάντα τη στιγμή που δύο πάνοπλοι στρατιώτες έσυραν από τα μαλλιά μια νεαρή κοπέλα, μάτωσαν με χτυπήματα το πρόσωπό της, μια κηλίδα αίμα σημάδεψε το δρόμο ένα ουρλιαχτό πόνου κομμάτιασε την ανοιξιάτικη νύχτα. -Κάτι με ρώτησες, τι με ρώτησες; Α, για την πασχαλιά. Ναι, μ' αρέσει έτσι ανθισμένη. Αυτό το κλαρί στην κορυφή, δες, μοιάζει με μια σφιγμένη γροθιά υψωμένη με οργή στον αέρα. Οι λέξεις Κουράστηκα τόσο πολύ παγιδευμένος ανάμεσα στις λέξεις που ταίριαζα άλλοτε με ευχαρίστηση∙ μπορούσα στ' αλήθεια να τις ανακατεύω κι έπειτα να διαλέγω τις πιο κατάλληλες κι έτσι να χρωματίζω ένα τοπίο, μιαν ιδέα, ένα πρόσωπο. Τις έστελνα απροσκάλεστες στα σπίτια, στα καφενεία, στους δρόμους, στις πλατείες, στα μικρά συνοικιακά μαγαζάκια, στις μισόφωτες κρεβατοκάμαρες, στα γραφεία, στα εργοστάσια. Τώρα γυρίζουν πάλι πίσω με κλάματα και απειλές λες και ζητούν εκδίκηση. Με πόνο ψυχής τις μαζεύω και τις βάζω σε τάξη ξανά. Με βοηθούν να ταιριάξω το λυπημένο βλέμμα τ' αγοριού που βαδίζει στην παραλία, με το γέλιο που ξεχύθηκε από τα χείλη της Ελένης, να δώσω συνέχεια στο χέρι που απλώθηκε σε χειραψία κι έμεινε μετέωρο στη θέα του μαχαιριού. Όμως συχνά συλλογιέμαι αν αξίζει τον κόπο. Κι είναι φορές που σκέπτομαι να τις ξεφορτωθώ∙ ας τραβήξουν επιτέλους το δρόμο τους. Λαχτάρισα κι εγώ ένα κορμί χωρίς συνείδηση, χωρίς δεσμεύσεις, ιδεολογικά κατασκευάσματα, ελεγχόμενο ερωτισμό, ιστορικές νομοτέλειες. Αν και γνωρίζω, μεταξύ μας, πως η λαχτάρα αυτή δεν ισοδυναμεί με παραίτηση κι η παρουσία των λέξεων όσο αβάσταχτη κι αν φαίνεται είναι παρηγοριά και λύτρωση και βάλσαμο ψυχής. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθεί η ταινιούλα:

ηδονικές συναντήσεις...

«Ηδονικές συναντήσεις», μυθιστόρημα

του Γιώργου Μπαρμπέρη, από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια»

Δεκέμβριος 2007

Τον Απρίλιο είχα την πρώτη …ηδονική συνάντηση με το βιβλίο του Γιώργου Μπαρμπέρη. Τον Οκτώβριο τη δεύτερη…

Ο συγγραφέας με πολύ ευρηματικό και απολαυστικό τρόπο θίγει ωραία και σοβαρά θέματα.

«Ένα παράξενο και μοναδικό γεγονός που απασχόλησε για αρκετό καιρό τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες…» Κάπως έτσι αρχίζει το μυθιστόρημα. Γύρω λοιπόν από αυτό το «μοναδικό γεγονός» περιπλέκεται η υπόθεση.

Από τα πρώτα κεφάλαια γνωρίζουμε τους βασικούς ήρωες: Τον Αλκίνοο και το Νεκτάριο. Και οι δύο κατάγονται από την ίδια επαρχιακή πόλη. Το στοιχείο που τους χαρακτηρίζει είναι ότι γεννήθηκαν την ίδια ακριβώς ημερομηνία και, μολονότι προέρχονται από διαφορετικούς γονείς, μοιάζουν μεταξύ τους σαν δυο σταγόνες νερού. Οι διαδρομές τους είναι παράλληλες.

Ο Νεκτάριος επιζητά τις ηδονές και τις απολαύσεις της ζωής στην επαφή με τα ωραία σώματα. Ο Αλκίνοος αναζητά την ηδονή στην αισθητική τελειότητα. Πιστεύει ότι ο έρωτας είναι το αίσθημα που συνδέει τον άνθρωπο με το θείο. Θεωρεί ότι η ευτυχία εξαρτάται από την ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι το ωραίον, να το αναγάγεις σε κανόνα ζωής, να υφίστασαι υπό την επήρειά του.

Συμβαίνει όμως, στη γενέτειρά τους, να βρεθεί ένα περίεργο άγαλμα. Άγαλμα ή απολίθωμα ενός άνδρα; Γιατί δείχνει να …επιθυμεί να ζήσει και να αφήσει απογόνους!

Η εξιχνίαση του περίεργου αυτού ευρήματος φέρνει σε επαφή τους δυο ήρωες και τους οδηγεί, μέσα από δραματικές και ειρωνικές ανατροπές, στην αναζήτηση της ουσίας του ανθρώπου.

Σ’ αυτή τη διαδρομή συναντούν τη μοναχική γυναίκα με το ξύλινο πόδι και την καλλίπυγο κόρη από την ανατολική Ευρώπη. Μπαίνουν κρυφά στο εργαστήρι του Πραξιτέλη κάτω απ’ την Ακρόπολη και παίρνουν μέρος σε διονυσιακά μυστήρια.

Την υπόθεση αναλαμβάνει ένα ανεπανάληπτο συνέδριο του Παγκόσμιου Οργανισμού ανθρωπογνωσίας. «Ήταν όλοι εκεί! Η μεγάλη και επιβλητική αίθουσα συνεδρίων του αρχαιότερου πανεπιστημίου της κεντρικής Ευρώπης ήταν κατάμεστη από προσωπικότητες η φιλοσοφική σκέψη των οποίων κάλυπτε είκοσι έξι αιώνες της πολυτάραχης ανθρώπινης περιπέτειας». Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της ανθρώπινης διανόησης, από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι τον Μαρξ ή τον Φρόυντ , κι από το Δαρβίνο μέχρι το Στήβεν Χόκινγκ, παρουσιάζουν με αυθεντικό τρόπο τα βασικά σημεία των απόψεών τους και συναλλάσσονται με την Ιστορία.

Το τελικό ερώτημα που ζητά απάντηση αφορά στο μέλλον του ανθρώπου, στην αγωνιώδη και βασανιστική προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στη σοφία της ηδονής και την ηδονή της σοφίας.

Και σε όλα αυτά – με ελκυστικό τρόπο γραμμένα – αισθάνεσαι να συμμετέχεις, να παρακολουθείς από κοντά τα τεκταινόμενα σε όλους τους χώρους. Τα ζεις, τα απολαμβάνεις, τα χαίρεσαι… Φιλοσοφείς όταν βρίσκεσαι στη συντροφιά των μεγάλων όλων των εποχών, διασκεδάζεις με τις πρωτότυπες έρευνες του Νεκτάριου. Μέχρι και η αφή συμμετέχει, αφού …αγκάλιασα, χάιδεψα το άγαλμα της Κνιδίας Αφροδίτης στο εργαστήριο του Πραξιτέλη… 

(γιορτάζεις σήμερα, Γιώργο Μπαρμπέρη... τις πιο θερμές ευχές μου με τ'αγέρι και με των λουλουδιών τα χρώματα-αρώματα... όμως δε μου φτάνει! προσθέτω και το κελάρυσμα των νερών του Αλιάκμονα της χθεσινής μου ανάρτησης... )